Informujemy, iż z powodu problemów technicznych z centralą telefoniczną mogą wystąpić problemy z uzyskaniem połączenia z Kancelarią.
W takich przypadkach prosimy o kontakt pod nr 536 407 694 lub mailowy adwokat@katarzynatryniszewska.pl. Za utrudnienia przepraszamy.

Proces o ochronę dóbr osobistych nie może służyć podważeniu wyroku w innej sprawie

Data publikacji: 22.06.2017r.

Powódka, wcześniej uznana za winną w procesie o wykroczenie, złożyła pozew przeciwko powołanemu przez sąd świadkowi, zeznającemu przeciwko niej. Powódka domagała się od świadka sprostowania zeznań, które naruszyły jej dobra osobiste: cześć, godność i zdrowie. W ocenie powódki na podstawie zeznań tego świadka została skazana. Pozwany świadek nie stawił się na procesie, w związku z tym sąd wydał wyrok zaoczny. Wyrok ten był niekorzystny dla powódki – oddalał jej powództwo jako bezzasadne. 

Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 10 lutego 2016 r. (sygn. akt I ACa 1183/15) oddalił apelację powódki. Zeznania świadka w sprawie o wykroczenie zostały ocenione przez sądy obu instancji jako wiarygodne. Z tych przyczyn kwestionowanie ich wiarygodności w sprawie cywilnej o ochronę dóbr osobistych jest próbą podważenia prawomocnego wyroku wydanego w innej sprawie.

Art.  23.  Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Art.  24.  §  1.  Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.

§  2.  Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.

§  3.  Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.

Art.  448.  W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Przepis art. 445 § 3 stosuje się.

Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.).

Art.  339.  §  1.  Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny.

§  2.  W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

§  3.  (uchylony).

Ustawa z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm.).

(Podtytuł artykułu: Czy niekorzystne zeznania świadka w sprawie karnej można podważyć w procesie o ochronę dóbr osobistych?)

Artykuł powiązano z:  dóbr osobistych   zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę   o zapłatę  

wróć

phone