zegar   Uprzejmie informujemy, iż w dniu 27.09.2021 r. (poniedziałek) oraz  01.10.2021 r. (piątek) Filia Kancelarii w Nowym Dworze Mazowieckim będzie nieczynna. Zapraszamy w tych dniach do kontaktu telefonicznego lub mailowego.

Omijanie przepisów o wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych

Prawo pracy 

sie

14

W dniu 1 kwietnia 2014 r. zapadł wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych (sygn. I PK 241/2013) poruszający kwestie omijania przepisów o wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych. Tematyka ta była już wielokrotnie poruszana przez Sąd Najwyższy (np. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt II PK 50/13). Najważniejsza teza tego wyroku, który porusza wiele kwestii również czysto procesowych, brzmi :

Umową mającą na celu obejście prawa jest umowa, której treść z formalnego punktu widzenia nie sprzeciwia się ustawie, ale w rzeczywistości zmierza do zrealizowania celu, którego osiągnięcie jest przez nią zakazane, np. gdy czynność taka pozwala na uniknięcie zakazów, nakazów lub obciążeń wynikających z przepisu ustawy i tylko z takim zamiarem została dokonana.

W stanie faktycznym sprawy rozpatrywanej przed Sąd Najwyższy powód świadczył pracę na podstawie umowy o prace (zawartej z pozwanym) oraz dodatkowo na podstawie umowy zlecenia z innym podmiotem. Praca była wykonywana faktycznie na rzecz pozwanego, o czym świadczą takie okoliczności jak jednolite umundurowanie oraz identyfikator przez cały okres wykonywania obowiązków służbowych, pobieranie broni na rzecz jednego podmiotu, korzystanie z tego samego pojazdu w czasie pełnienia służby, ten sam przełożony i wykonywane obowiązki oraz brak wiedzy pracowników, na rzecz którego z podmiotów wykonują czynności. Sąd stwierdził iż na tej podstawie należy uznać umowę zlecenia za mającą na celu obejście prawa w tym przepisów o wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych.

Przypadek opisany powyżej jest jedną z metod wykorzystywania słabszej pozycji pracowników na rynku pracy. Drugą z nich jest zawieranie przez pracodawcę z pracownikami dodatkowych umów zlecenia. W tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 czerwca 2000 r. II UKN 523/99:

Zatrudnianie pracowników poza normalnym czasem pracy na podstawie umów cywilnoprawnych przy pracach tego samego rodzaju co objęte stosunkiem pracy, stanowi obejście przepisów o czasie pracy w godzinach nadliczbowych oraz przepisów dotyczących składek na ubezpieczenie społeczne.

Mając na uwadze powyższe stanowiska Sądu Najwyższego należy stwierdzić, iż jeżeli pracownik ma zawartą umowę zlecenia (czy to z samym pracodawcą czy podmiotem trzecim) na podstawie, której świadczy prace tego samego rodzaju co objętą stosunkiem pracy na rzecz pracodawcy to należy traktować całą świadczoną pracę jako wykonywaną w ramach umowy o pracę. Co za tym idzie pracownikowi przysługują świadczenia wynikające z prawa pracy np. o wynagrodzeniu za pracę w godzinach nadliczbowych.

Opracowano na podstawie: Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 czerwca 2000 r. (sygn. akt II UKN 523/99)

wróć

Nasze wyróżnienia

​    ​    

          

© 2008 - 2021  Kancelaria Adwokacka Adwokat Katarzyna Tryniszewska

Kontakt

  • tel. 794 185 249
ul. Ostrobramskiej / Al. Stanów Zjednoczonych; przy ul. Poligonowej (Praga Południe, Gocław)